23 Ocak 1998 yılında günlüğüme yazdığım bu yazıyı paylaşmak istedim.
2.5 ay elime kalem almadım.Ne yazacak,ne konuşacak ve ne de düşünecek halim yoktu.İnançlı bir müslüman olmasam belki şu an yaşıyor bile olmazdım.Ama her müslüman gibi biliyorum ki bu dünya imtihan dünyası ve en zor soruyla karşılaştım.Bunun altından kalkabildim.Bu dünyada yaşayan bütün insanlar içinde benim için en en en birinci önemli varlık artık yok ve ben buna alışmak zorundayım.Bu ayrılık ergeç son bulacak ve biz (inşallah) ebedi alemde buluşacağız.İşte buna inanmak her şeyi hallediyor.Hep birlikte mutlu yaşamak çok güzel ama herşeyin bir sonu var, olmak zorunda.Herşey bitmek zorunda, çünkü burası dünya, FANİ DÜNYA…Şimdi benim için önemli olan tek şey bu imtihanı başarıyla tamamlamak.Bu dünyada tek kıymetlim iki küçük emanet.Onlar benim herşeyim, yaşama sevincim.
Seni anneciğim seni sonsuza dek kalbime gömdüm ve orada yaşayacaksın, hep özleyeceğim.Ve seni asla unutmayacağım canım annem.
İşte 8 neredeyse 9 yıl önce böyle yazmışım.Annemi kaybettikten bir kaç ay sonra yazdığım şeyler aynen geçerli.Bu mübarek günlerde ruhuna El Fatiha.
no name demiş,
Kasım 7, 2006 @ 2:49 am
ölüm Allahın emri ayrılık olmasa ….insana zor gelen bu herhalde bi daha sevdiginin sesini duyamamak ,ona dokumamak ,zamanı paylaşamamak.Haklısın herşeyin sonu var ,onun için fırsatımız varken sevdiklerimizle daha çok zaman geçirip ,onlara bunu söyleyelim dimi.seni çok özlemişim gülnihal ıyıki burdasın
))))
abi demiş,
Kasım 7, 2006 @ 2:49 am
annemiz bir tek kalbe sığmayacak kadar muhteşemmiş,
onu şimdi daha çok özlüyorum,ama onun gittiği yerde çok rahat olduğundan eminim,
öyle sanıyorum ki; biz de onun yanına gittiğimizde “nerde kaldınız,yemekler soğudu” diyecek,
hani ertesi gün ona yemeğe gidecektik ya…
no name demiş,
Kasım 7, 2006 @ 2:50 am
hayat böyle işte kardeşim neyle imtihan olacağını bilemiyorsun. Ben bu acıyı yaşarkan Rabbim kimseye kaldıramayacağı yükü yüklemezmiş diye teselli buldum. Ve sen de anlamışsındır ki acılar insanı olgunlaştırıyor. Birden 10 yaş büyüyüveriyorsun. Annen varken hep çocuksun ve günün birinde o gittiğinde yapayalnız biçare savunmasız kaldığında anlıyorsun ki büyümüşsün. Umudun tükendiği noktada kendinden daha zor durumda olanları düşünerek için ferahlıyor. Anneni ben de tanıdım. Harika bir insandı. Nur içinde yatsın. Onlar sınavını verdi çok sıkıntı çekti. İnanıyorum ki oradaki yerleri çok güzel.Bunun için hiç Üzülmüyorum. Günün birinde kavuşacağız inşaallah. O ndan geldik O na döneceğiz.
Kulluk katında diyebileceğimiz Hoştur bana senden gelen Ya gonca gül yahut diken.
mfbaki demiş,
Kasım 7, 2006 @ 2:51 am
derler ya “ana gibi yar, bağdat gibi diyar olmaz” diye, gerçekten doğru bir söz hiçbirşey dolduramadı onun boşluğunu;
başımı okşamasını,
pencerede beni beklemesini,
bana seslenişini,
başımı okşamasını,
üstümü örtmesini,
çiçeklerini, kur’anını, tesbihini, seccadesini, kıtlama çay içişini nasıl unutabilirim….
tek üzüldüğüm bildiğimden daha mükemmel olduğunu sonradan fark etmem oldu
AYNİL GÜVEN SUALP demiş,
Ocak 9, 2007 @ 5:55 pm
Kardeşim
Biliyorsun bende yakın zamanda annemi kaybettim
Şimdi bana herşey annemi hatırlatıyor.Yaşadığım her olayda sanki annem olsaydı şimdi şöyle derdi böyle yapardı diyorum.Çok şükür Annemin Babamın kalbini hiç kırmadım Tek üzüntüm bende senin gibi Anneme hasrettim!