Gülnihal Gurbette

        Kıymetini bilemediğim ne çok şeye sahipmişim meğer.Güzel peygamberimizin buyurduğu ; ihtiyarlamadan gençliğin , hastalanmadan sağlığın kıymetini bilemediğimiz gibi , ben de elimdekilerin kıymetini bilememişim.

        Bu gurbet günlerim ne zaman biter, biter mi ? Bilemiyorum ama bana çok şey öğrettiği kesin.Yirmi yedi yıl İstanbul’da yaşarken , İstanbul hep vardı ve var olmaya devam edecek gibiydi.Fatih’te oturmak çok normaldi , canım sıkılınca Fatih Camii’ne gitmek , Yavuz Selim Camii’nin bahçesinden Haliç sahillerini seyretmek sıradan birşeydi.Arabalı vapurla Harem’e geçmek , gizli merdivenlerim dediğim  o dik merdivenlerden çıkıp , tepeden Harem’i – Üsküdar’ı seyretmek hiç de ulaşılmaz değildi.Hele hele her Ramazan evden çıkıp varmam 15 dk süren Hırka-i Şerif Camii’nde Hırka-i Saadet’i ziyaret etmek , iki rekat namaz kılıp , şöyle bir Ramazan alışverişi yapmak ne de kolaydı.Yürümeye başlayan çocuklarımı alıp anneme uğrayıp mutlu etmek ve Koyunbaba parkında onlara salıncak- kaydırak zevki tattırıp , Mesih Ali Paşa Camii’ne uğrayıp dinlenmek , beni anlamasalar bile onlara bu camide geçen Kur’an öğrenimimi uzun uzun anlatmak.Tekrar eve doğru yürürken Hırka-i Şerif İlkokulu’nun önünde “Bakın bu okul benim okulum , siz de inşallah bu okula gidersiniz”demek…Bütün bunları yaşadım mı , ben ?

         Sultan Ahmet Kitap Fuarı ben saatlerce dolaşırken ne kadarda sıradandı.Her yıl dolaşacaktım sanki , o kitaplar hep beni bekleyecekti ama olmadı.Şİmdi bütün bunlar ne kadar ulaşılmaz oldular benim için ve kaybedince ne kadar kıymetli…Rabbim tekrar nasip edecek mi bilmiyorum ama bir gün hasret diyarıma dönersem layıkıyla dolu dolu yaşayacağım o şehirde.Beşiktaş’ta Yahya Efendi’ye , Üsküdar’da Aziz Mahmut Hüdayi Hazretlerine , Eyüp İ.H.L.’li olarak Eyüp Sultan’a , Süleymaniye sabahlarına daha çok vakit ayıracağım.Yeterki Rabbim tekrar nasip etsin.