Gülnihal Gurbette

   Tevhid kokan, iman kokan beldeye,

   Ruhu saran, kalbi saran beldeye,

   Aşk ile yakan, yaş ile akan beldeye,

   Bizden de selam Mekke’ye Medine’ye.

          *          *          *          *

   Allah evinin mübarek gölgesinde,

   Ravza-yı Mutahhara’nın parlak kubbesinde,

   Taşında, toprağında, gecesinde, gündüzünde,

   Bize de dua edin Mekke’ de Medine’de.

          *          *          *          *

   Safa ile Merve’yi dualarla say ederken,

   Hacer-ül Esved’in kokusuyla mest olurken,

   Meleklerle birlikte tavaf ederken,

   Bizi de hatırlayın Mekke’de Medine’de.

          *          *          *          *

   Altınoluk’tan akan nur ile yıkanın,

   Beytullah’ın cennet rengine boyanın,

   Çölün kızgın kumlarında arının,

   Unutmayın selamımızı Mekke’de Medine’de.

          *          *          *          *

   Yudum yudum için mübarek zemzemi,

   Her yudumda hatırlayın zalim kafiri,

   Damla damla akıtın cihad azmini,

   Dualar ile kuvvetlenin Mekke’de Medine’de.

          *          *          *          *

   Hidayet dileyin kendinize de, bizlere de,

   Sarsılmaz bir iman isteyin ilk görüşünüzde,

   Layık olamadık ama olacağız deyin de,

  Bunun için dua edin Mekke’de Medine’de.

                                                               24.01.1990/Eyüp

  Bu şiiri Eyüp İ.H.L. 12/B sınıfında okurken 12/A (erkek) sınıfını umreye götürdüklerinde yazmıştım.Tam 17 yıl olmuş.Onları nasıl da kıskanmıştık, gitmeyi ne çok istemiştik.Tıpkı şu günlerde hacca uğurladığımız arkadaşlarımız gibi, onların da arkalarından hüzünle bakakalmıştık.Rabbim bu güzellikten kimseyi mahrum bırakmasın.

  Hayatımı bir çizgi gibi görürüm; çizginin altı ve üstü var, ama ben o çizgi üzerinde yaşıyorum.Yürürken aşağılara bakıp olduğum noktaya şükrediyor, üstlere bakıp hamdediyorum.Hayat çizgimde vücudum bir nokta; aciz, cılız ve önemsiz bir nokta.Onu acziyetten kurtaran amellerim, noktalıktan daha büyük hale getirmiyor.Ama gece gökyüzünde pırıl pırıl yanan küçük bir yıldız haline dönüşebiliyor.Başını kaldırıp gökyüzüne bakarsan yıldızlar sonsuz gibidir, ama içlerinden bazıları parıltılarıyla hemen dikkat çeker.İşte ameller bizi binlerce noktanın içinden hemen farkedilebilir hale getirir.Ben de bazen öyle belirgin halde, bazen de görülemeyecek kadar silik hissediyorum.

Birkaç yıldır, tek bir nokta olmaktan beni kurtaran bir avuç noktanın birleşerek kuvvetlendiği bir topluluk hissiyle daha güçlüyüm.Çizgi aynı çizgi, benden daha altı benden daha üstü de var.Ama çaresizlik ve acizlik hislerim daha az.Maddi hayat çizgimin konumu bana yeterli gelse de, manevi çizgimde üstümdekilere bakıp gıpta ediyorum.Manevi terakki için azimle çalışıyorum.Yine aşağıdakiler için elimden geleni yapmaya, az da olsa ilmimin zekakatını vermeye çalışıyorum.Yaratılış gayemde ne hikmetler var bilemem ama mutlaka vazifelerim, vesile olacağım şeyler olmalı, bunların peşindeyim.Tembellik ve gaflet yapımda var, ama bunları alışkanlık haline getirmemeye gayret ediyorum.

Nefsimle çok içli-dışlı olursam hedef sapmaları yaşıyorum.Onu dinleyecek olursam mutlu olmak zor, çünkü istekler asla son bulmuyor.Nefsim elimdekilerden tatmin olmuyor, hep daha fazla, daha da fazla istiyor.Kalbimi esir alıp, ruhsal mutluluğumu engellemeye çalışıyor. Beynimi esir alıp, ibadet sevgimi elimden almaya çalışıyor, beni insanlıktan çıkarmaya uğraşıyor.Ama bilmediği birşey var ki; ben yalnız değilim, maddi ve de manevi desteklerim var.Şükürler olsun ki, her geçen gün maneviyatımı güçlendirdiğim grup çalışmalarım var.Dünyevi lezzetleri; olursa olur, olmazsa boşver diyeceğim bir mesafeye çekmeye uğraşırken, uhrevi lezzetleri, olmazsa olmazım haline dönüştürmeye çalışıyorum.İnşallah bu yolda devam edebilirim.

Gaflet; her insanın olduğu gibi benim de yakamda. Kimi zaman teslim oluyorum.Teslim olduğum an farkına varıp uyanıyorum, ama zaman kaybettiğim için çok pişmanlık duyuyorum.Mutlaka bu da imtihanımızın gereği, her inişin bir çıkışı her çıkışın bir inişi oluyor.Rabbim gaflet çukurunda boğulmaktan muhafaza etsin.

Olacak diyorum kendime, yavaş yavaş düşmemeyi de öğreneceksin, yeter ki iste.Yalnızlık biz insanlara göre değil.Eğer manevi ilerleme çabasındaysak, mutlaka yardım almak zorundayız, destek olmadan olmuyor.El ele vermeden, bilgiler birleşmeden doğru bulunmuyor, zorluklar aşılmıyor.Rabbim herkese benim bulduğum gibi manevi doyuma ulaşabileceği dostlar ve yollar nasip etsin.