Gülnihal Gurbette

      Eyüp İmam Hatip Lisesi 1989-1990 öğretim yılı son sınıf öğrencilerinin çalışmalarının derlenmesiyle HAKİKAT PERDESİ ARALANIRKEN isminde bir kitap çıkartılmıştı.Bu kitabın son sözünü de o sınıfın 7 yıllık kıdemli öğrencisi olarak ben yazmıştım.Okuduğum zaman hala gözlerimin yaşardığı bu son sözü sizlerle paylaşmak istedim.

İŞTE SON SÖZÜMÜZ

Sevgi ve huzurla dolu yedi yıl nasıl son bulduysa; inanç ve imanla dolu kitabımızın sahifeleri de böylece son buldu.Öyle zor ki, anlatacak kelime bulunmuyor, son yaprak ve son söz için…

EİHL’nin beşinci mezunları olarak gözlerimiz yaşlı fakat yüreğimiz cihad azmiyle dopdolu…

Bizler yepyeni umutlarla yetiştirilen, yepyeni bir nesiliz.Biliyoruz ki, bu dünyada ne kadar İslam hayatı yaşarsak o kadar insanız.Ve yine biliyoruz ki, insanlığın kurtuluşu ancak İslam iledir.Bu düsturlar ile Allah’ın ipine sarıldık, bir vücud olduk küfrün kapısına dayandık.Belki bu kapıyı kıranlar biz olmayacağız fakat bütün gücümüzü bu yolda harcayacağız.Gerekirse canımızı bu yolda feda etmekten kaçınmayacağız.
Büyüklerimiz hep aynı cümleyi ezberlettiler bize.Bir nesilden bahsettiler, özlenen ve beklenen bir nesilden.Allah’ın erleri olan, mücahid ve mücahidlerden oluşan bir gençlik ordusunun muhteşem portresini çizdiler, körpe zihinlerimize.Bizler de hep bu portrenin sihirli havasında yaşadık.Ve o ordunun erleri olmak için yıllarımızı cömertçe harcadık.

Belki bunca yıldan sonra beklenen-özlenen neslin muhteşem portresini oluşturamadık, ama biz bu neslin en yakın takipçileri olduğumuza inanıyoruz.Ve inanıyoruz ki, ona renk verecek, şekil verecek, ruh verecek olanlar bizleriz.Çizilecek portreyi öyle iyi biliyoruz ki, onun ressamları bizden başkası olmayacak, olamayacaktır.

İçimizdeki ilahi aşk kimi zaman çok şeyler söyletiyor, çok sözler verdirtiyor.Mevlam bizleri sözünde duran kullarından eylesin.Fakat büyük şairin diliyle:”Gür hisli, gür imanlı beyinler, coşar ancak.” diyor ve elimizden geldiğince davamıza sahip çıkmamıza söz veriyoruz.

Evet..! Yıllarca evimizden çok oturduğumuz sınıfımızdan, anne-babamızdan çok gördüğümüz hoca ve arkadaşlarımızdan ayrılma zamanı da geldi.Bin kere, yüz bin kere hakkınızı helal edin, diyoruz.
Yıllarca üstünde oturduğumuz sıralarımız, yazılar yazdığımız kara tahtamız, bize ayna olan pencere camlarımız elveda…Tozunu-kirini ve en tatsız günlerini dahi, mumla arayacağımızı bildiğimiz ilim yuvası EİHL elveda…Yedi yıldır bizleri kenetleyen ve bir vücud haline getiren Eyüp sana da elveda…

İşte son sözlerimiz de yavaş yavaş tükeniyor.Ayrılıklar hep acılarla doludur, gözler hep nemlidir, dudaklar hep titrek ve zihinler allak bullak.Fakat boğazımıza tıkanan hıçkırıklara, istemeden akan gözyaşlarımıza rağmen, şuurumuzu kaybetmiyoruz.Biz, bize güvenenlerin güvenlerini boşa çıkarmamaya yeminliyiz.Biz, bize emek verenlerin emeklerini heba ettirmemeye yeminliyiz.Ve biz, bizi sevenlerin sevgisine layık olmaya yeminliyiz.

İŞTE SON SÖZÜMÜZ : “BİZ, ALLAH YOLUNDA ALLAH İÇİN ŞEHADETTEN KAÇMAMAYA YEMİNLİYİZ.”

Eyüp İmam Hatip Lisesi

12/B sınıfı